Rower - pojazd drogowy napędzany siłą mięśni ludzkich za pomocą pedałów. Zwykle 2-kołowy jednośladowy (układ 3-kołowy stosuje się w rowerkach dziecinnych i rykszach), z ogumionymi kołami o jednakowej średnicy, napędem łańcuchowym na tylne koło oraz hamulcem ręcznym i nożnym - całość konstrukcji spina rama wykonana z metalowych rurek; r. może być zaopatrzony w system przekładni umożliwiający regulację napędu. Istnieje wiele typów r., m.in. r. turystyczne, wyczynowe (wyścigowe), treningowe (stacjonarne), cyrkowe (niekiedy jednokołowe), popularne ostatnio r. górskie. W użyciu, oprócz 1-osobowych, są też r. 2-osobowe (tandemy), 3-osobowe (triplety) i 4-osobowe (kwadruplety). Pierwszy pojazd przypominający r. skonstruowany został (wg różnych źródeł) 1771 przez M. de Sivraca lub 1813 przez K.F. von Draisa - miał ramę z drewna, a napędzało się go poprzez odpychanie się nogami od ziemi; zwany był celeryferem (po udoskonaleniu - welocyferem). 1836 K. Macmillan zbudować miał podobny pojazd o kole tylnym nieco większym od przedniego i napędzanym dzięki dźwigniom łączącym go z poruszanymi nogami pedałami. Bezpośredni napęd pedałowy przedniego koła, którego średnica musiała jednak być znacznie większa od średnicy koła tylnego (bardzo utrudniało to jazdę), zastosowali niezależnie od siebie 1844 G. Mylius, 1853 PM. Fischer oraz 1861 P. i E. Michaux. 1869 J.F. Trefz zastosował transmisję siły napędzającej za pomocą łańcucha Galle'a, łączącego pedały i tylne koło. Umożliwoo to wyrównanie średnicy obu kół i stworzenie konstrukcji bliiskich współczesnym. Jedną z pierwszych takich konstrukcji zaprezentował 1885 J.K. Starley. Nazwa r. funkcjonuje jedynie w języku polskim - powstała pod koniec XIX w., gdy na polskim rynku popularne były bicykle marki Rover. Anglicy stosują od XIX w. nazwę bicycle, a Francuzi - velo (pierwotnie: velocipede) lub bicyclette.